கட்டளை 6
வாழையடி வாழையாக எந்தை, தந்தைதம் மூத்தப்பன் என்று இம்மண்ணின் வளத்துடன் உருவாக்கித்தந்திருக்கும் இறைப்பொருளை இறைஞ்சுதலே எம் தலையாய கடமை!
எந்தை தந்தை தந்தைதம் மூத்தப்பன் ஏழ்படி கால்தொடங்கி
வந்து வழிவழி ஆட்செய்கின் றோம்திரு வோணத் திருவிழவில்
அந்தியம் போதி லரியுரு வாகி அரியை யழித்தவனை
பந்தனை தீரப்பல் லாண்டுபல் லாயிரத் தாண்டென்று பாடுதமே
மரபு என்பது மண் சார்ந்தது. எந்தையும், தாயும் மகிழ்ந்து குலாவி இருந்தது இந்நாடு! அதனாலேயே அது வந்தனைக்குரியது. காலம், காலமாக, தலைமுறை, தலைமுறையாக சித்தாங்களை வளர்த்தெடுத்து, சீர் செய்து, நெறிப்படுத்தி நம் கையில் கொடுத்துள்ளனர். அதை வந்தனை செய்து, மகிழ்ந்து, ஏற்று, வணங்கி உய்வுறுதல் எளிது. அதனை விடுத்து புதிய சித்தாங்களை ஏற்று, அவதியுற்று, அல்லல்பட வேண்டாமென முன்னைய கட்டளையில் சூசகமாச் சொன்னார்.
அது மட்டுமில்லை, இறைவனே காலத்திற்கு ஏற்ற வடிவில் தக்க தன்மையுடன் வந்து அருளுகிறான் என்பதைக் குறிக்க நரசிம்ம அவதாரத்தை முன்மொழிகிறார். ’குழந்தை’ பிரகலாதன் இறைவன் தூணிலும் இருப்பான், துரும்பிலும் இருப்பான் என்று கூற. “இங்கு இருப்பானா?” எனக் கேள்வி கேட்காமல், “இங்கு இல்லையெனில்” உன்னைக் கொல்வேன் என்று கூறும் அளவிற்கு எதிர்மறை உள்ளம் கொண்ட இரணியன் போன்ற கொடிய அரக்கரைக் கொல்ல மிகக்குரூரமான நரசிம்ம அவதாரம் எடுத்து வந்தவன் இறைவன். பக்தனின் பலம், எதிரியின் பலம், காலத்தின் தேவை இவையெல்லாம் கணக்கில் கொண்டு அவதாரம் நடக்கிறது. தேவ தேவர்களெல்லாம் நரசிம்மரின் உக்கிரத்தைக் கண்டு நடு, நடுங்கி பதைக்கும் போது ‘குழந்தை’ பிரகலாதன், இக்கொடூர ரூபத்திலும் உறைபவன் நாரணனே எனக் கண்டான் எனச் சொல்லும் விதமாக ‘திருவோண நட்சத்திரத்தை’ நினைவுறுத்துகிறார் பட்டர்பிரான். இத்தகைய பல்வேறு அவதாரங்கள் தோன்றிய பூமி, இங்கு வழி, வழியாக நாம் ஹரியின் புகழ் பாடி உய்வுற்று வளர்ந்து வந்தோம். எனவே அந்த அழகிய மரபிற்கு ஓர் பல்லாண்டு என்று மங்களாசாசனம் செய்கிறார் பட்டர்பிரான். இப்படி மரபைப் பேண வேண்டும் என்று கட்டளை போடுவதால்தான் அவர் பெரியாழ்வார்!
நம் பெருமிதங்கள் அறிந்து சிறப்புற வாழ வாழ்த்துக்கிறார் எம் ஆழ்வார்கோன்!
Related Article:
0 கருத்துரைகள்:
Post a Comment